De
laatste uren van haar leven
De
uren van hoop en vrees
Ze
zijn op ons netvlies geschreven
Doch
de vrees, het allermeest.
De
vrees haar los te moeten laten
in
de handen van de Heer
Wij
konden niet meer met haar praten
en
vertoefden in een verdrietige sfeer.
Verdriet
om alle gevoelen in ons
Gevoelens
van pijn en van gemis
Herinneringen
uit het verleden
En
het moeten verder gaan in het heden.
Gevoelens
van vragen, van verlangens
Gevoelens
ook van schuld misschien
Gevoelens
van niet uitgesproken woorden
Gevoelens
van medeleven bovendien.
Een
traan, een arm om je heen
Het
zoeken van steun bij elkaar
Een
ieder in zijn of haar verdriet
Als
broers en zussen bij elkaar.
Die
laatste dag, een dag van samen zijn
Een
dag van ophalen van herinneringen
een
dag van voelbare wonden en pijn
konden
wij elkaar met liefde omringen.
Sterk
ons Vader, schenk ons kracht
Nu
en ook straks, weer thuis
Help
en draag pa dag en nacht
Wij
mogen weten: onze moeder is thuis!
Coby
Duifhuizen
